Blanche Armagnac – czym są i jak smakują ?
Zanim przejdę do ciekawej podkategorii armaniaków, zacznę od małej dygresji. Poza eksplozją popularności whisky, świat obiegła również nie mała rewolucja zainteresowania ginem. Dziwnym trafem gin jak dotąd w Polsce nie zabłysnął. Na poczet mojego wywodu zaliczę gin do grona “białych” alkoholi mocnych. Na świecie rośnie zainteresowanie także innymi alkoholami z tej kategorii. Zanim destylat ze słodu zbożowego trafi do beczek i stanie się whisky występuje w formie przezroczystej i jest dostępny w sprzedaży pod nazwą “new make”. Jamajka ma swoje słynne białe, aromatyczne rumy, które zdobywają bary na całym świecie. Co raz większym zainteresowaniem cieszą się niesamowite haitańskie rumy Clairin. Osobiście wierzę, że również białe armaniaki, o których będzie ten wpis, zaistnieją na szerszą skalę, ponieważ mają ku temu wszelkie predyspozycje.
Na początek odrobina teorii. Białe armaniaki, a więc Blanche Armagnac, to dość młoda apelacja (AOC – Appellation d’Origine Contrôlée), która powstała w 2005 r. Apelacja, czyli jak już kiedyś wspominałem prawnie usankcjonowana produkcja. Nie oznacza to, że białe armaniaki nie powstawały wcześniej. Najczęściej pozostawały one jednak wyłącznie do dyspozycji samych producentów.
Blanche armagnac pochodzą z tego samego regionu co klasyczne armaniaki, a więc korzystają z tych samych wartości i tradycji produkcji co ich dojrzewający w beczkach bracia. W celu zachowania aromatu i krystalicznie czystego wyglądu białe armaniaki po przeprowadzeniu destylacji są umieszczane w inertnych (obojętnych) pojemnikach. Dojrzewają na swój sposób, nie wchodząc w reakcję z materiałem, w którym są przechowywane. W trakcie tego procesu zawartość alkoholu w sposób naturalny obniża się.
Zgodnie z ostatnimi wytycznymi z 2014 r. blanche armagnac “leżakuje” przynajmniej 3 miesiące i jest dopuszczany do sprzedaży po przejściu pozytywnej weryfikacji specjalnie do tego powołanej komisji. Do produkcji wykorzystuje się szczepy winogron najbardziej charakterystyczne właśnie dla armaniaków, czyli Folle Blanche, Ugni Blanc, Baco i Colombard. Podobnie jak w przypadku dojrzewających armaniaków możliwe jest blendowanie destylatów różnych szczepów lub stosowanie wyłącznie jednego.
Chateau Garreau – degustacja
Generalnie polscy dystrybutorzy dysponują bardzo skromnym arsenałem białego armaniaku. Można tylko mieć nadzieję, że to się zmieni. Póki co z blanche armagnac miałem okazję degustować produkt Chateau Garreau. Ten konkretny okaz to 100% szczepu Baco. Oryginalny destylat o mocy 55% zawartości alkoholu, po okresie dojrzewania osiągnął 40%. Z jakim rodzajem alkoholu mamy tak naprawdę do czynienia ?
Nos: bardzo lotny, zdecydowanie winorośla, napompowany świeżymi śliwkami, kwaśne jabłka, rosół warzywny, świeży ogórek, limonka nutka anyżu, skoszona trawa, zioła, odrobinę acetonu.
Usta: mniej intensywnie niż w zapachu, słodycz, śliwki, wiśnie, melon, elementy warzywno-ziołowe.
Finisz: długi, łagodny, powraca świeży ogórek, przez cały czas towarzyszy nam świeża śliwka, młode białe wino i winorośl, na końcu nieco jałowcowej/ginowej goryczki.
Cóż… jest to bardzo udany i satysfakcjonujący produkt. Mam podobnie silne i owocne doznania jak przy haitańskich rumach Clairin. Żywię głęboką nadzieję, że ta klasa armaniaków szerzej zaistnieje na podniebieniach odbiorców. Z całą mocą warto podkreślić, że jest to alkohol absolutnie rzemieślniczy i jakościowy, wytwarzany na niezwykle małą skalę, z poszanowaniem wielowiekowej tradycji. Chętnie spróbowałbym wersji o wyższej zawartości alkoholu. Pozostaje oczekiwać, aż polscy dystrybutorzy otworzą się również na tę kategorię alkoholi.
Write a Reply or Comment